Niewidzialni Aniołowie: Elżbieta Jurczuk

Codzienność bez taryfy ulgowej. „Kasia musi też dać coś z siebie”

Jak wygląda świat widziany oczami matki, która od trzech dekad mierzy się z wyzwaniami, jakie niesie za sobą zespół Downa? W domu pani Elżbiety kluczem do wszystkiego jest partnerstwo i samodzielność. Kasia nie może liczyć na „podstawione pod nos” śniadanie czy kawę. Często to ona sama przygotowuje posiłki i częstuje nimi rodziców.

„Nasza codzienność wygląda tak jak w każdym jednym domu. Po prostu Kasię traktujemy jako osobę pełnosprawną, ale wymagającą pomocy, wprowadzenia, czasami wykonania za nią jakieś czynności. Ale też cały czas jest przygotowana, że musi coś z siebie dać i zrobić.” – podkreśla pani Elżbieta Jurczuk.

Katarzyna, pomimo barier neurologicznych i problemów ze wzrokiem, to wulkan energii. Realizuje się artystycznie: śpiewa, tworzy własne choreografie i tańczy, samodzielnie przygotowując charakteryzację oraz stroje do każdego występu. Jej talent i determinację można podziwiać w przedszkolach, szkołach oraz w lokalnych domach kultury, m.in. podczas wydarzeń z cyklu „Sercem wierszem malowane”.

Zaskoczenie i stereotypy społeczne

W rozmowie poruszono niezwykle ważny temat tego, jak dorosłe osoby z niepełnosprawnościami są postrzegane przez otoczenie. Ludzie wciąż ulegają stereotypom, oceniając drugiego człowieka wyłącznie przez pryzmat wyglądu.

Pani Elżbieta ze smutkiem, ale i z dystansem opowiada o sytuacjach, w których otoczenie dziwi się, że Kasia potrafi prawidłowo nakryć do stołu, posługiwać się nożem i widelcem czy samodzielnie zrobić zakupy. Tymczasem osoby z zespołem Downa potrafią wnieść ogromną wartość do życia kulturalnego i społecznego swoich małych ojczyzn, a wiele z nich podejmuje pracę i zarabia na siebie.